سنایی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵

من کیم کاندیشه تو هم نفس باشد مرا یا تمنای وصال چون تو کس باشد مرا گر بود شایسته غم خوردن تو جان من این نصیب از دولت عشق تو بس باشد مرا گر نه عشقت سایه من شد چرا هر گه که من روی بر تابم ازو پویان ز پس باشد مرا هرنفس کانرا بیاد روزگار تو زنم جمله عالم طفیل آن نفس باشد مرا هز رمان ز امید وصل تو دل خود خوش کنم باز گویم نه چه جای این هوس باشد مرا چون خیال خاکپایت می‌نبیند چشم من بر وصال تو چگونه دست رس باشد مرا