سنایی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷۶

همواره جفا کردن تا کی بودای دلبر پیوسته بلا کردن تا کی بودای دلبر من با تو دل یکتا وانگه تو ز غم تشنه چون زلف دوتا کردن تا کی بودای دلبر پیراهن صبر ما اندر غم هجرانت چون چاک قبا کردن تا کی بودای دلبر بی‌روی چو خورشیدت بیچاره سنایی را گردان چو سها کردن تا کی بودای دلبر