سنایی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴

از آن می‌خوردن عشقست دایم کار من هر شب که بی‌من در خراباتست دایم یار من هر شب بتم را عیش و قلاشیست بی‌من کار هر روزی خروش و ناله و زاریست بی‌او کار من هر شب من آن رهبان خود نامم من آن قلاش خود کامم که دستوری بود ابلیس را کردار من هر شب برهنه پا و سر زانم که دایم در خراباتم همی باشد گرو هم کفش و هم دستار من هر شب همه شب مست و مخمورم به عشق آن بت کافر مغان دایم برند آتش ز بیت‌النار من هر شب مرا گوید به عشق اندر چرا چندین همی نالی نگار من چو بیند چشم گوهر بار من هر شب دو صد زنار دارم بر میان بسته به روم اندر همی بافند رهبانان مگر زنار من هر شب