سنایی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۹

سر بر خط عاشقی نهادیم در محنت و رنج اوفتادیم تن را به بلا و غم سپردیم دل را به امید عشق دادیم غمخواره شدیم در ره عشق وز خوردن غم همیشه شادیم قصه چکنم که در ره عشق با محنت و غم جنابه زادیم در حضرت عشق خوبرویان بر تارک سر بایستادیم بی‌درد چو بد سنایی از عشق از جستن این حدیث بادیم