سنایی | دیوان اشعار | قصاید و قطعات | شماره ۱۵۱

هر که چون کاغذ و قلم باشد دو زبان و دو روی گاه سخن همچو کاغذ سیاه کن رویش چون قلم گردنش به تیغ بزن