سنبلة

سنبلة. [ سَم ْ ب َ ل َ ] (ع اِ) درخت عضاة. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). درخت خارداری که عضاة نیز گویند. (ناظم الاطباء).

سنبلة. [ سُم ْ ب ُ ل َ ] (ع اِ) یک خوشه ٔ گندم و جو و مثل آن . ج، سنابل . (آنندراج ). واحد سنبل یک خوشه (جو و گندم و غیره ). ج، سنبلات، سنابل . (فرهنگ فارسی معین ). خوشه . ج، سنابل . (منتهی الارب ) : کسان ذخیره ٔ دنیا نهند و غله ٔ او هنوز سنبله باشد که رفت در میزان . سعدی (دیوان چ مصفا ص ٧٢٤). ◄ گونه ای که از آرایش گل است که گلهای فرعی بدون دم گل بمحور اصلی گل متصل باشد. سنبلچه سنبلک . (فرهنگ فارسی معین ). ♦ سنبله ٔ آبی ؛ لسان البحر. (فرهنگ فارسی معین ). ♦ سنبله ٔ پائیز ؛ گل حضرتی . (فرهنگ فارسی معین ).

سنبلة. [ سَم ْ ب َ ل َ ] (ع مص ) خوشه برآوردن کشت . (ناظم الاطباء). از پس یا از پیش کشیدن جامه را. (ناظم الاطباء).