سنبلالطیب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سنبل الطیب . [ سُم ْ ب ُ لُطْ طی ] (اِ) گیاهی است که از دیرزمان در ایران بعنوان مسکن و ضد تشنج و در هیجانات عصبانی استعمال می نموده اند. اروپائیان نیز این دارو را از قدیم می شناخته اند. سنبل الطیب بر دو قسم است : ١ - سنبل الطیب وحشی . ٢ - سنبل الطیب بستانی . (از کتاب درمانشناسی ج ١). رجوع به سنبل شود.