سندر

سندر. [ س َ دَ / دِ / دُ ] (اِ) صمغی باشد زرد و شبیه به کاه ربا. (برهان ) (آنندراج ) : مشو ایمن اندر سرای فسوس که گه سندر است و گهی سندروس . فردوسی . رجوع به سندروس شود. ◄ درخت خدنگ . (یادداشت مؤلف ). قاین آغاجی (ترکی ). توس . رجوع به خدنگ، سندروس و سندره شود.

سندر. [ س ُ دَ ] (ص ) خوش صورت صاحب جمال . (جهانگیری ).

سندر. [ س ِ دِ ] (اِ) حرامزاده . (جهانگیری ). رجوع به سند و سندره شود.