سنگ استنجا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سنگ استنجا.[ س َ گ ِ اِ ت ِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) نبلة. (یادداشت مؤلف ). کلوخی که با آن ازاله ٔ مانده ٔ نجاست بردبر کنند بجای آب و باید سه پاره باشد : میالای ار توانی دست از این آلایش گیتی که دنیا سنگ استنجاست و آلوده ست شیطانش . خاقانی . رجوع به کتب فقهی باب طهارت شود.