سنگ در دهان انداختن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سنگ در دهان انداختن . [ س َ دَ دَ اَ ت َ ] (مص مرکب ) خاموش بودن . (غیاث ). مرادف از زبان افتادن و خاموش بودن . (آنندراج ) : بنفشه پیش خطت قفل بر زبان انداخت گهر ز شرم لبت سنگ در دهان انداخت . میرزا صائب (از آنندراج ).