سنگ سای
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سنگ سای . [ س َ ] (نف مرکب ) سنگ ساینده : گهی جانور بُد رونده ز جای بسینه زمین در بتن سنگسای . اسدی . زهر بقعه شدندی سنگ سایان بماندندی در او انگشت خایان . نظامی .
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی