سنگ قناعت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سنگ قناعت . [ س َ گ ِ ق َ ع َ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) سنگی که در وقت شدت گرسنگی بر شکم بندند تا ایذای جوع کم شود، چنانکه درزمان آن حضرت (پیغمبر) اصحاب می بستند و این عمل مسنون است . (آنندراج ). سنگی که در شدت گرسنگی بر شکم بندند تا اذیت آن کم گردد. (ناظم الاطباء) : سنگ قناعت ما سنگ نشان ما شد ورنه بسر نرفتی آسان ره توکل . محسن تأثیر (از آنندراج ). رجوع به سنگ مجاعه شود.