سنگ لقمه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سنگ لقمه . [ س َ گ ِ ل ُ م َ / م ِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) مرادف سنگ ته دندان و آن ریزه ٔ سنگ است که در وقت خوردن لقمه زیر دندان می آید. (آنندراج ) (بهار عجم ) : دل افسرده باک از سختی دوران نمیدارد ز سنگ لقمه رنجی پیر بی دندان نمیدارد. محسن تأثیر (از آنندراج ).