سنگ‌دلی

سنگدلی . [ س َ دِ ] (حامص مرکب ) بی رحمی . سخت دلی .(ناظم الاطباء). قساوت . دل سختی . بی رحمی : ای پسر نیز مرا سنگدل و تند مخوان تندی و سنگدلی پیشه ٔ توست ای دل و جان . فرخی . شیرین سخنم دید و بدان چرب زبانی زآن سنگدلی پارگکی نرم تر آمد. سوزنی . چرا همی شکنی جان من ز سنگدلی دل ضعیف که باشد بنازکی چو زجاج . حافظ. آنکو ترا بسنگدلی کرد رهنمون ای کاشکی که پاش بسنگی برآمدی . حافظ.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی