سهراب سپهری | ما هیچ، ما نگاه | تا انتها حضور

امشب در یک خواب عجیب رو به سمت کلمات باز خواهد شد. باد چیزی خواهد گفت. سیب خواهد افتاد، روی اوصاف زمین خواهد غلتید، تا حضور وطن غایب شب خواهد رفت. سقف یک وهم فرو خواهد ریخت. چشم هوش محزون نباتی را خواهد دید. پیچکی دور تماشای خدا خواهد پیچید. راز، سر خواهد رفت. ریشه زهد زمان خواهد پوسید. سر راه ظلمات لبه صحبت آب برق خواهد زد، باطن آینه خواهد فهمید. امشب ساقه معنی را وزش دوست تکان خواهد داد، بهت پرپر خواهد شد. ته شب، یک حشره قسمت خرم تنهایی را تجربه خواهد کرد. داخل واژه صبح صبح خواهد شد.