سهول
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سهول . [ س َ ] (ع ص، اِ) دوایی که شکم راند. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
سهول . [ س ُ ] (ع اِ) ج ِ سهل . (دهار) (آنندراج ) (منتهی الارب ) : چون برق خاطف و ریح عاصف سهول و ضراب و سهوب و شعاب آن مسافت درنوردید. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ).