سودازده

(~. زَ دَ یا دِ) [ ع - فا. ] (ص مف.)<BR>۱- دیوانه.<BR>۲- عاشق.<br>

(~. زَ دَ یا دِ) [ ع - فا. ] (ص مف.) ۱- دیوانه. ۲- عاشق.

سودازده . [ س َ / سُو زَ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) آنکه سودا در مزاج او تأثیر کرده باشد. (آنندراج ). دیوانه . (شرفنامه ٔ منیری ) : سودازده با قمر نسازد صفرازده را شکر نسازد. نظامی . سودازده ای کز همه عالم بتو پیوست دل نیک بدادت که دل از وی بگسستی . سعدی . فتنه ٔ شاهد سودازده ٔ باغ و بهار عاشق نغمه ٔ مرغان سحر بازآمد. سعدی . روزگاریست که سودازده ٔ روی توام خوابگه نیست بجز خاک سر کوی توام . سعدی . در سنبلش آویختم از روی نیاز گفتم من سودازده را کار بساز. حافظ. تابود نسخه ٔ عطری دل سودازده را از خط غالیه سای تو سوادی طلبیم . حافظ. تا سر زلف تو در دست نسیم افتاده ست دل سودازده از غصه دو نیم افتاده ست . حافظ.

خیال‌زده، خیالی، آشفته، شیفته، سودایی، مالیخولیایی دیوانه، مجنون (متضاد: عاقل) عاشق (متضاد: معشوق)

درهم، آشفته

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی