سودا
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(سَ یا سُ) (اِ.) داد و ستد، خرید و فروش.
(سُ) [ انگ. ] (اِ.) آب دارای گاز کربنیک.
(سَ یا سُ) [ ع. سوداء ] (ص.) ۱- مؤنث اسود، سیاه. ۲- یکی از اخلاط چهارگانه که جای آن طحال است. ۳- وسواس. ۴- مالیخولیا، وهم. ۵- هوی و هوس. ۶- عشق.