سودی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سودی . (اِخ ) از مردم بوسنه (یوگسلاوی سابق ) است . در زبان فارسی و عربی اطلاعات لازم داشت و در اواخر عمر معلمی پیشخدمتهای دربار عثمانی را بر عهده داشت . او راست : شرح بر دیوان حافظ. شرح کافیه ٔ ابن حاحب . شرح مثنوی . شرح گلستان . شرح بوستان سعدی . حاجی خلیفه وفات او را بسال ١٠٠٠ هَ . ق . نوشته ولی وی بوستان را در سال ١٠٠٦ شرح کرده است . (کشف الظنون ).