سولده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سولده . [ دِ ] (اِخ ) نام قصبه ای است کنار راه بابل به چالوس میان تمیشان و المده . دارای پست خانه و تلگرافخانه است . مرکز قصبه ٔ قشلاقی بخش نور شهرستان آمل، کنار راه شوسه ٔ کناره . جمعیت آن در زمستان ٢٠٠٠ تن و در تابستان تقریباً نصف این عده به ییلاق کجور میروند. (از فرهنگ فارسی معین ).