سولون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سولون . [ س ُ ل ُ ] (اِخ ) یکی از قانون گذاران آتن و از حکمای سبعه ٔ یونان متولد ٦٤٠متوفی ٥٥٨ ق . م . سولون نه تنها مردی دانا و آزموده و خوش ذوق بود، بلکه در جنگ نیز پشتکار و همت نشان داد. طبع شعر هم داشت و بهمین جهت یونانیان او را مهبطالهام خداوندان میدانستند. اصلاحات وی بسیار بود، مانند: اداره ٔ حکومت شهر، اصلاح امور قضائی، ایجاد محکمه ای که اعضای آن بقید قرعه از میان همه ٔ مردمی که ازحقوق اجتماعی بهره میبردند انتخاب میشدند (بدین ترتیب سازمانی آزاد بوجود آورد). (فرهنگ فارسی معین ).