سُحْت

أَکّالُونَ لِلسُّحْتِ «سُحْت» (بر وزن جفت) در اصل، به معناى جدا کردن پوست و نیز به معناى شدت گرسنگى است، سپس به «هر مال نامشروع» مخصوصاً «رشوه» گفته شده است; زیرا این گونه اموال، صفا، طراوت و برکت را از اجتماع انسانى مى برد، همان طور که کندن پوست درخت باعث پژمردگى و یا خشکیدن آن مى گردد. بنابراین، «سُحْت» معناى وسیعى دارد و اگر در بعضى از روایات مصداق خاصى از آن ذکر شده، دلیل بر اختصاص نیست.(20)