سپدکوه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سپدکوه . [ س ِ پ ِ ] (اِخ ) کوهی است : سپهبد بسوی سپد کوه شد بیامد دمان و بی اندوه شد. فردوسی (شاهنامه چ بروخیم ج ٣ ص ٨٢٥). همه پاک سوی سپدکوه برد به بند اندرون سوی انبوه برد. فردوسی (شاهنامه چ بروخیم ج ٣ ص ٧٩٧).