سپرم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سپرم . [ س ِ پ َ رَ / س َ رَ ] (اِ) مخفف سپرغم است که نوعی از ریحان باشد. (برهان ) (آنندراج ) : در و کوه و بیابان پر ز سپرم کِه و مِه خسرو ودرویش خرم . زراتشت بهرام . در آن جمعی نشسته شاد و خرم برسته نزدشان صد گونه سپرم . زراتشت بهرام . ◄ گل همیشه جوان . (برهان ) (آنندراج ) (اوبهی ) : چون سپرم نه میان بزم بنوروز در مه بهمن بتاز و جان عدوسوز. رودکی .