سپه شکن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سپه شکن . [ س ِ پ َه ْ ش ِ ک َ ] (نف مرکب ) دلیر. برهم زننده ٔ سپاه . که گاه ِ حمله سپاه را در هم شکند و بگریزاند : شه سپه شکن جنگجو ز پیش ملک میان بیشه ٔ گشن اندرون خزید چو مار. فرخی . علی است روز مصاف و نبرد و کوشش و لیک سر سپه شکنان بوعلی شجاع الدین . سوزنی . چون شیر بخود سپه شکن باش فرزند خصال خویشتن باش . نظامی .