سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۷۴

عشق تو مرا ز من برآورد بردم ز خود و ز تن درآورد حسنت بکرشمهای شیرین صد شور ز جان من برآورد عشق آمده بود بر در دل عقل از پی دفع لشکر آورد حسن تو رسید با صد اعزاز دستش بگرفت و اندر آورد عشقت که بپای خویش ما را غوغای غم تو بر سر آورد کس را ز پدر نماند میراث این واقعه ییست مادر آورد در بحر تو غم غرقه گشتم بنگر صدفم چه گوهر آورد سودای تو شاعریم آموخت تخمی که تو کشتی این برآورد آن کو درمی ندارد از سیم با سکه تو چنین زر آورد وز طبع چو شاخ بی‌ثمر سیف از بهر تو میوه‌تر آورد بیهوش شدم چو از در تو «باد آمد و بوی عنبر آورد»