سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۲۰۰

ای که شیرینی تو شور در آفاق افگند حلقه زلف تو در گردنم انداخت کمند هرچه معنیست اگر جمله مصور گردد کس بمعنی و بصورت بتو نبود مانند گر بتریاک وصالم برسانی باری پیشتر زآنکه کند زهر فراق تو گزند هرچه غیر تو اگر جمله درو پیوندد عاشق روی تو با غیر نگیرد پیوند عاشق از دادن جان بیم ندارد زیرا نبود زنده دل عشق بجان حاجتمند از هوای تو در آفاق بگردد چون باد وز برای تو بر آتش بنشیند چو سپند صحبت جورش اگر چند دهد آسان دست هم قبولش نکند عاشق دشوار پسند دوست گر عرضه کند ملک دو عالم بر تو در دو عالم مشو از دوست بچیزی خرسند تا تو در بند خودی دست نیابی بر دوست دست در عشق زن و پای برآور زین بند بروای عاقل مغرور، مرا پند مده زآنکه مجنون غم عشق نمی‌گیرد پند سیف فرغانی در کوی ملامت نه پای اینچنین معتکف کنج سلامت تا چند