سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۲۸

فرامش کرد جان تو تماشاگاه اعلی را که خاکش دام دل باشد نگارستان دنیی را منه رخت اندرین ویران که در خلد برین رضوان بشارت می‌دهد هردم بتو فردوس اعلی را بخارستان دنیا در مکن با هر خس آمیزش که دولت بهر تو دارد پر از گل باغ عقبی را تو اندر تیه دنیایی چو اسراییلیان حیران عجب باشد که نفروشی بتره من وسلوی را برو علم پیمبر را مسلمان وار تابع شو که ترسایان ز جهل خود خدا گفتند عیسی را بدستار و بدراعه نباشد قیمت عارف که عزت زآستین نبود ید بیضای موسی را چو ابراهیم اگر مردی بت آزر شکن، تا کی چو صورت بین بی‌معنی پرستی نقش مانی را برسم صورت آرایان برای چشم رعنایان چو تو پیراهنی شستی نجس شد جامه تقوی را اگر تو ترک جان نکنی کمال او نگردد کم وگر حاجی بزی نکشد چه نقصان عید اضحی را مکن چون طالب دنیا جهان صورت آبادان که در ویرانی صورت بیابی گنج معنی را ورای دوست اندر دل بت است‌ای خواجه محوش کن که اندر کعبه نپسندد مسلمان لات و عزی را مکن گر شاه و سلطانی بظلم و جور ویرانی که تا اکنون اثر مانده است عدل آباد کسری را چو رهبر نیست‌ای ره رو تمسک کن بشعر من چو در ره قایدی نبود عصا چشم است اعمی را