سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۲۸۲

ای چو شیرین بدهان پسته بگفتارشکر در حدیث آی وازآن پسته فروبار شکر دردهانت صنما غیر شکر چیزی نیست اینت تنگی که دروهست بخروار شکر شهد راکرد زخجلت چو نبات‌ای دلبر پیش حلوای لبت کاسه نگو سار شکر اندرآن رو که زقرص مه وخو را فزونست نمکی هست که کم نیست زبسیار شکر شعرمن بنده مخوان تا بلبانت نرسد بارها گفتمت ازآب نگه دار شکر همچو خسرو که بجان در طلب شیرین بود لب شیرین ترا هست طلب کار شکر با نبات لب لعلت زکساد بازار تا بامروز مگس داشت خریدار شکر کام جانم نشود تلخ بمرگ ار روزی ازلب تو بدهانم رسدای یار شکر گلبن ار درچمن آب ازلب لعل تو خورد عوض غنچه برآید زسر خار شکر نام و ننگم مبرای جان ومرا دور مکن ازبرخود که ندارد زمگس عار شکر گر زلعل تو خوهم بوسه مزن از سرکبر بانگ برمن که نباشد مگس آزار شکر پای دیوار چوتو گل رخ اگر بوسه نهم برمن افشاند خارازسر دیوار شکر در مقامی که شود با شکرآن شیرین جمع تو ازو بوسه خوه‌ای عاشق وبگذار شکر یار با آن لب شیرین سخن تلخم گفت در دوا کرد طبیب ازپی بیمار شکر سیف فرغانی با ذکر لب او عجبست گر ترشح نکند ازتو عرق وار شکر