سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۳۱۲

آنچه ز تست حال من گفت نمی‌توانمش چون تو بمن نمی‌رسی من بتو چون رسانمش هر نفسم فراق تو وعده بمحنتی کند هرچه بمن رسد ز تو دولت خویش دانمش زهرم اگر دهی خورم چون شکر وز غیرتو گرشکری رسد بمن همچو مگس برانمش زخم گر از تو آیدم مرهم روح سازمش رنج چو از تو باشدم راحت خویش خوانمش ملکم اگر جهان بود ترک کنم برای تو اسبم اگر فلک بود در پی تو دوانمش تیر که از کمان تو در طرفی روان شود برکنم از نشانه و در دل خود نشانمش مرد طبیب را خبر از تپش جگر دهد خون دلی که همچو اشک از مژه می‌چکانمش دل بتو داذه‌ام ولی باز درین ترددم تا بتو چون گذارمش یا ز تو چون ستانمش سیف اگر ز بهر تو مال فدا کند مرا دست بجان نمی‌رسد تا بتو برفشانمش