سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۳۳۸

مرا که در تن بی‌قوتست جانی خشک زعشق دیده‌تر دارم ودهانی خشک ترا بمثل من‌ای دوست میل چون باشد که حاصلم همه چشمی ترست وجانی خشک زچشم بر رخم از عشق آن دو لاله‌تر مدام آب بقم خورده زعفرانی خشک درو زسیل بلایی بترس اگر یابی زآب دیده من بر زمین مکانی خشک اگر لب ودهن من (ببوسه) تر نکنی بپرسش من مسکین کم از زبانی خشک؟ بر توانگر و درویش شکر کم گوید گدا چو از در حاتم رود بنانی خشک بآب لطف تو نانم چوتر نشد کردم همای وار قناعت باستخوانی خشک زخون دیده وسوز جگر چو مرغابی منم بدام زمانی‌تر وزمانی خشک زسوز عشق رخ زرد واشک رنگینم بسان آبی‌تر دان ونار دانی خشک سحاب وار باشکی کنم جهانی‌تر چو آفتاب بتابی کنم جهانی خشک زآه گرمم در چشمه دهان آبی نماند تا بزبان‌تر کنم لبانی خشک مرا بوصل خودای میوه دل آبی ده ازآنکه بر ندهد هیچ بوستانی خشک میان زمره عشاق سیف فرغانی چو بر کناره با مست ناودانی خشک