سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۳۵۲

چو بیند روی توای نازنین گل کند بر تو هزاران آفرین گل تو با این حسن اگر در گلشن آیی نهد پیش رخت رو بر زمین گل اگر بلبل کند ذکر تو در باغ ز نامت نقش گیرد چون نگین گل چو از ذکر لبت شیرین کند کام شود در حلق زنبور انگبین گل گلی تو از گریبان تا بدامن بهر جانب بریز از آستین گل اگر در خانه گل خواهی بهر وقت برو آینه برگیر و ببین گل ندارد باغ جنت همچو تو سرو نباشد شاخ طوبی را چنین گل برنگ و بو چو تو نبود که چون تو خط و خالی ندارد عنبرین گل اگر با من نشینی عیب نبود که دایم خار دارد همنشین گل