سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۳۶۲

نگارا گرد کوی تو اگر بسیار می‌گردم چو بلبل صد نوا دارم که در گلزار می‌گردم تو قطب دایره رویی ومن در مرکز عشقت سری بر نقطه بریک پای چون پرگار می‌گردم بدان گیسو که صد چون من سراندر دام او دارد رسن در گردنم افگن که بی‌افسار می‌گردم سر میدان جان بازیست کوی تو (و) اندر وی محبان در چنین کاری ومن بی‌کار می‌گردم توهمچو گنج پنهانی ومن در جست وجوی تو درین ویرانها عمریست تا چون مار می‌گردم بسی گرد جهان پویان بگشتم من ترا جویان برای چشمه حیوان سکندر وار می‌گردم اگرچه حدما نبود ولی هرگز روا نبود که تو بادیگران یاری و من بی‌یار می‌گردم چوتو آگاهی ازحالم که شب تا روز در کویت خلایق جمله درخوابند ومن بیدار می‌گردم چو فرهاد ازپی شیرین بحسرت سنگ می‌برم بگرد خیمه لیلی چو مجنون زار می‌گردم نه گاوم می‌کشد لکن بزیر بار اندوهت فغان اندر جهان افگنده گردون وار می‌گردم بوصل خود که جان داروست مجروحان هجرت را جهانی را دوا کردی ومن بیمار می‌گردم بسان آسیا سنگم بآب چشم خود گردان مرا تا دانه یی باقیست در انبار می‌گردم چو بلبل گل همی خواهم بسان سیف فرغانی چو اشتر در بیابانها نه بهر خار می‌گردم