سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۳۸۰

از عشق دل افروزم چون شمع همی سوزم چون شمع همی سوزم ازعشق دل افروزم ازگریه وسوز من اوفارغ ومن هر شب چون شمع زهجر او می‌گریم و می‌سوزم درخانه گرم هر شب ازماه بود شمعی بی‌روی چو خورشیدت چون شب گذرد روزم در عشق که مردم رااز پوست برون آرد ازشوق شود پاره هر جامه که بر دوزم هر چند فقیرم من گر دوست مرا باشد چون گنج غنی باشم گر مال بیندوزم دانش نکند یاری در خدمت او کس را من خدمت او کردن از عشق وی آموزم چون سیف اگر باشم در صحبت آن شیرین خسرو نزند پنجه با دولت پیروزم