سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۴۰۳

مرا گر دولتی باشد که روزی با تو بنشینم ز لبهای تو می‌نوشم ز رخسار تو گل چینم شبی در خلوت وصلت چو بخت خود همی خفتم اگر اقبال بنهادی ز زانوی تو بالینم مرا گر بی‌توام غم نیست از هجران و تنهایی بهر چیزی که روی آرم درو روی تو می‌بینم اگر چون گل خس و خاری گزینی بر چو من یاری من آن بلبل نیم باری که گل را بر تو بگزینم خراج جان و دل خواهی ترا زیبد که سلطانی زکات حسن اگر بدهی بمن باری که مسکینم جهانی شاد و غمگین‌اند از هجر و وصال تو بوصلم شادمان گردان که از هجر تو غمگینم دلم ببرید چون فرهاد عمری کوه اندوهت مکن‌ای خسرو خوبان طمع در جان شیرینم ز کین و مهر دلداران سخن رانند با یاران تو با من کین بی‌مهری و با تو مهر بی‌کینم نظر کردم بتو خوبان بیفتادند از چشمم چو مه دیدم کجا ماند دگر پروای پروینم مسلمان آن زمان گردد که گوید سیف فرغانی که من بی‌وصل تو بی‌جان و بی‌عشق تو بی‌دینم چنان افتاده عشقت شدم جانا که چون سعدی «ز دستم بر نمی‌آید که یکدم بی‌تو بنشینم»