سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۵۰۳

از پسته تنگ خود آن یار شکر بوسه دوشم بلب شیرین جان داد بهر بوسه از بهر غذای جان‌ای زنده بآب و نان بستد لب خشک من زآن شکرتر بوسه ای کرده رخت پیدا بر روی قمر لاله وی کرده لبت پنهان در تنگ شکر بوسه مه نور همی خواهد از روی تو در پرده جان را ز همی گوید با لعل تو در بوسه نزد تو خریداران گر معدن سیم آرند ای گنج گهر زآن لب مفروش بزر بوسه ای قبله جان هر شب بر خاک درت عاشق چون کعبه روان داده بر روی حجر بوسه چون جوف صدف او را پر در دهنی باید وآنگه طلب کردن زآن درج گهر بوسه خواهی که شکر بارد از چشم چو بادامت رو آینه بین وز خود بستان بنظر بوسه چون خاک سر کویت آهنگ هوا کرده بر ذره بمهر دل داده مه و خور بوسه هرجا که تو برخیزی از پای تو بستاند زنجیر سر زلفت چون حلقه ز در بوسه لطفت که چو اندیشه حد نیست کنارش را از روی تو انعامی دیدیم مگر بوسه سیف ار ز تو می‌خواهد بوسه تو برو می‌خند کز لعل تو خوش باشد گر خنده و گر بوسه گر پای رقیبانت بوسند محبانت ترسا ز پی عیسی زد بر سم خر بوسه