سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۵۴۷

ایا بدور تو از مثل تو جهان خالی کدام دور ز تو بود یک زمان خالی تو در میان نه و ذکر تو در میان همه تو در مکان نه و نبود ز تو مکان خالی زبان که نیست بذکر تو در دهان گردان ببرمش که ازو به بود دهان خالی دلم ز معنی عشقت تهی نخواهد شد اجل اگر چه کند صورتم ز جان خالی گداخت بر تن من گوشت همچو پیه از آنک ز مغز مهر توم نیست استخوان خالی رهی بکوی تو چون در نیاید و برود ولیک از او نبود هرگز آستان خالی ز چنگ عشق تو همچون رباب می‌نالم چو دم دهیش نباشد نی از فغان خالی در آن زمان که ز هستی خویش پر بودم نبود همتم از قید این و آن خالی از آفتاب رخت ذره ذره کم گشتم شود بروز ز استاره آسمان خالی همای عشق تو پرواز کرد گرد جهان ندید در خور خود هیچ آشیان خالی تو وصف خویش همی گو که سیف فرغانیست بسان صورت دیوار از زبان خالی