سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۵۶۸

نگاری کز رخ چون مه کند بر نیکوان شاهی بهشتست او که اندر وی بیابی هرچه می‌خواهی اگرچه عاشقانش را بهشت اندر نظر ناید غلام هندوند اورا همه ترکان خرگاهی ایا دنیا زتو گلشن بعشق تست جان درتن رخ پرنور تو روشن بنور صبغت اللهی جفا باعاشقان کم کن که مر سلطان ظالم را درازی باشد اندر دست واندر عمر کوتاهی الاای طالب صادق اگر بر وی شدی عاشق کنون می‌ران که براسبی کنون می‌رو که بر راهی چو داد بندگی دادی ستاندی خط آزادی کنون مطلق که در بندی کنون رسته که درچاهی ازو او را خوه‌ای مسکین چو او داری همه داری زدریا در طلب زیرا زجو حاصل شود ماهی وگر اورا همی خواهی ببر پیوند خود ازخود چو دربارت گهر باشد مکن با دزد همراهی بپای عقل خود نتوان طریق عشق او رفتن که نتوان زرگری کردن بدست افزار جولاهی بروای سیف فرغانی زمانی دور شو از خود دمی کزخویشتن دوری زنزدیکان درگاهی