سیف فرغانی | دیوان اشعار | قصاید و قطعات (گزیده ناقص) | شماره ۴۰ - این قصیده را برای شیخ اجل سعدی نوشت و فرستاد

نمی‌دانم که چون باشد به معدن زر فرستادن به دریا قطره آوردن به کان گوهر فرستادن شبی بی‌فکر، این قطعه بگفتم در ثنای تو ولیکن روزها کردم تامل در فرستادن مرا از غایت شوقت نیامد در دل این معنی که آب پارگین نتوان سوی کوثر فرستادن مرا آهن در آتش بود از شوقت، ندانستم که مس از ابلهی باشد به کان زر فرستادن چو بلبل در فراق گل ازین اندیشه خاموشم که بانگ زاغ چون شاید به خنیاگر فرستادن حدیث شعر من گفتن به پیش طبع چون آبت به آتشگاه زردشت است خاکستر فرستادن بر آن جوهری بردن چنین شعر آنچنان باشد که دست افزار جولاهان بر زرگر فرستادن ضمیرت جام جمشید است و در وی نوش جان پرور بر او جرعه‌ای نتوان ازین ساغر فرستادن سوی فردوس باغی را نزیبد میوه آوردن سوی طاوس زاغی را نشاید پر فرستادن بر جمع ملک نتوان به شب قندیل بر کردن سوی شمع فلک نتوان به روز اختر فرستادن اگر از سیم و زر باشد ور از در و گهر باشد به ابراهیم چون شاید بت آزر فرستادن ز باغ طبع بی‌بارم ازین غوره که من دارم اگر حلوا شود نتوان بدان شکر فرستادن تو کشورگیر آفاقی و شعر تو تو را لشکر چنین لشکر تو را زیبد به هر کشور فرستادن مسیح عقل می‌گوید که چون من خرسواری را به نزد مهدیی چون تو سزد لشکر فرستادن؟ چو چیزی نیست در دستم که حضرت را سزا باشد ز بهر خدمت پایت بخواهم سر فرستادن سعادت می‌کند سعیی که با شیرازم اندازد ولیکن خاک را نتوان به گردون برفرستادن اگر با یکدگر ما را نیفتد قرب جسمانی نباشد کم ز پیغامی به یکدیگر فرستادن؟ سراسر حامل اخلاص ازین سان نکته‌ها دارم ز سلطان سخن دستور و از چاکر فرستادن در آن حضرت که چون خاک است زر خشک سلطانی گدایی را اجازت کن به شعرتر فرستادن