سیه مو

سیه مو. [ ی َه ْ ] (ص مرکب ) سیه موی . کسی که موهای سر و روی او سیاه باشد. (ازناظم الاطباء). مجازاً، جوان : جهان شده فرتوت چو پاغنده ٔ سدکیس کنون گشت سیه موی و عروسی شد جماش . بوشعیب . برون آورید از شبستان اوی بتان سیه موی خورشیدروی . فردوسی . پیری رسید موی سیاهت سپید شد یار سفیدروی سیه موی را بخواه . سوزنی . بر زال سیه موی مشاطه شده چنگی بر طفل حبش روی معلم شده نایی . خاقانی . دل از امتاع دنیا و حطام او برداریدو گرد سیه مویان نگردید. (سندبادنامه ص ١٥٦). رجوع به سیاه مو و سیاه موی شود.