سیه نامه

سیه نامه . [ ی َه ْ م َ / م ِ ] (ص مرکب ) کنایه از مردم فاسق، فاجر، گنهکار و بدکاره . (برهان ) (ناظم الاطباء) (از غیاث ) : مگر کین سیه نامه ٔ بی صفا بدوزخ رود لعنت اندر قفا. سعدی . سیه نامه چندان تنعم براند که در نامه جای نوشتن نماند. سعدی . سیه نامه تر زآن مخنث مخواه که پیش از خطش روی گردد سیاه . سعدی . دلیری سیه نامه ٔ سخت دل ز ناپاکی ابلیس از وی خجل . سعدی . ◄ (اِ مرکب ) نامه ٔ سیاه . (برهان ) (آنندراج ). رجوع به سیاه نامه شود.