شادخور

شادخور. [ خوَرْ / خُر ] (نف مرکب ) شادخواره . (انجمن آرای ناصری ) : طبع تو باد شادخور می بکفت چو جام زر دلبر گلرخت ببر بی غم و رنج و غائله . ملک قمی (از آنندراج ). رجوع به شادخوار شود. ◄ (فعل امر) جمله ٔ دعائیه، گوارای وجود.