شاددل

شاددل . [ دِ ] (ص مرکب ) خوش طبع و خوشحال . (آنندراج ) : بفرمود تا باز گردد ز راه شود شاددل سوی تخت و کلاه . فردوسی . بزد کوس و برداشت از نیمروز شده شاددل شاه گیتی فروز. فردوسی . ابر هفت کشور بود پادشا یکی شاددل باشد و پارسا. فردوسی . تو شادخوار و شادکام و شادمان و شاددل بدخواه تو غلطیده اندر پای پیل پوستین . فرخی . ره بُرو شخ شکن و شاددل و تیزعنان خوش رو و سخت سم و پاک تن و جنگ آغاز. منوچهری . شادروان باد شاه شاددل و شادکام . گنجش هر روز بیش رنجش هر روز کم . منوچهری . جانهای پشته اندر آب و گل چون رهند از آب و گلها شاددل . مولوی .

شاددل . [ دِ ] (اِخ ) نامی از نامهای ایرانی : و پسر شاددل که امیر عدن بود آب آورده بود از جای دور مال بسیاربر آن خرج کرده ... و به دشت عرفات برده و آنجا حوضها ساخته که در ایام حج پرآب کنند. (تاریخ سیستان ).