شاغوری

شاغوری . (ص نسبی ) منسوب به شاغور. رجوع به شاغور شود.

شاغوری . (اِخ ) شهاب الدین فتیان بن علی بن فتیان الاسدی الدمشقی معروف به شاغوری . وی نحوی و ادیب و شاعر و بپادشاهان نزدیک بود و آنان را مدح میگفت و فرزندان ایشان را علم می آموخت و بهمین جهت به معلم نیز معروف بود. بسال ٥٣٢ هَ . ق . در دمشق تولد و به سال ٦١٥ هَ . ق . وفات یافت . وی در مقابر باب الصغیر مدفون است . نسبتش به شاغور از محلات دمشق است . او راست : منتخب . دیوان شعر نیز دارد. (از اعلام زرکلی ج ٢ ص ٧٦٧ از وفیات الاعیان و کشف الظنون، ذیل منتخب و ریحانة الادب ج ٢ ص ٢٨٥). یاقوت درباره ٔ او آرد: وی را به دمشق دیدم اواخر عمر خود را می گذرانید.ادیب طبع بود و در جامع دمشق مجلس درس و قرائت نحو داشت سنش به نود یا نزدیک آن رسیده بود. او را اشعاری ناب و معانی بکر فراوان است . (از معجم البلدان ).