شالده

شالده . [ ل ُ دَ / دِ ] (اِ) مخفف شالوده .اساس و بنیاد دیوار و عمارت را گویند. (برهان قاطع)(فرهنگ نظام ) (آنندراج ) (غیاث اللغات ) : رسیده شالده ٔ باره اش بگاو زمین گذشته گنگره ٔ قلعه اش بدو پیکر. ؟ (فرهنگ شیرازی از فرهنگ نظام ). و رجوع به شالوده شود.

شالده . [ دِ ] (اِخ ) دهی از بخش مرکزی شهرستان فومن . دارای ٢٣٩ تن سکنه، آب آن از رودخانه . محصول آن برنج و ابریشم است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٢).

شالده . [ دِ] (اِخ ) دهی از بخش مرکزی شهرستان فومن . سکنه ٔ آن ٨٧٩ تن است . آب آن از رودخانه، محصول آن برنج، ابریشم، مختصر عسل است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٢).