شامیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شامیر. (اِ) طرف ریسمان . (قاموس کتاب مقدس ).
شامیر. (اِخ ) شهری در کوهستان یهود (صحیفه ٔ یوشع ١٥: ٤٨) و دور نیست که همان صومره باشد که در مغرب دبیر واقع است . (قاموس کتاب مقدس ).
شامیر. (اِخ ) جایی است در کوهستان افرائیم که تولع در آن سکونت میورزید. (سفرداوران ١٠: ١ و٢) بزعم شوارتز در نزدسنور بر تلی که تخمیناً ٦ میل بشمال سامره است واقعمبیاشد لکن فاندافلد گوید: که در نرد صمر است که درجنوب شرقی نابلس واقع میباشد. (قاموس کتاب مقدس ).