شاه نعمت‌الله ولی | رباعیات | رباعی شماره ۱۰۴

آبست که در شیشه شرابش خوانند با گل چو قرین شود گلابش خوانند از قید و گل و مل چو مجرد گردد اهل بصر و بصیرت آبش خوانند