شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۱۰۳

علم توحید نیک می‌دانم خوش به ذوق این کتاب می‌خوانم دو نگویم نه مشرکم حاشا من یکی گویم و مسلمانم می‌عشقش به ذوق می‌نوشم رندم و ترک باده نتوانم گاه در جمع و فارغ از هجرم گاه چون زلف بت پرستانم در همه حال با خدای خودم نه غلط می‌کنم که خود آنم مظهر اسم اعظم اویم حافظ حرف حرف قرآنم سید مجلس خراباتم ساقی بزم باده نوشانم