شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۱۰۷

بود ممکن که من بی‌جان بمانم محال است اینکه بی‌جانان بمانم مرا ساقی حریف و عشق یار است نمی‌خواهم که از یاران بمانم دوای درد دل درد است و دارم مباد آن دم که بی‌درمان بمانم عزیز مصر عشقم‌ای برادر چو یوسف چند در زندان بمانم چو او پیدا شود پنهان شوم من وگر پیدا شود پنهان بمانم اگر نه او مرا بخشد وجودی همیشه در عدم حیران بمانم اگر نه عشق او باشد دلیلم شوم گمراه و سرگردان بمانم اگر جانم نماند غم ندارم به جانان زنده جاویدان بمانم نمی‌دانم ز غیرت غیرت‌ای دوست کدامست غیر تو تا آن بمانم شوم پیدا اگر پنهان شوی تو وگر پیدا شوی پنهان بمانم چو سید بی‌سر و سامان بمانم اگر زلف پریشان برفشانی