شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۱۵

موجیم و حباب هر دو یک آب آبست حجاب آب دریاب آنها که به چشم عقل بینند بینند خیال غیر در خواب عقل ارچه چراغ بر فروزد هرگز نرسد به نور مهتاب معشوق خودیم و عاشق خود عشقست دلیل راه اصحاب آن نقطه بدان که اصل حرفست یک فصل بخوان ولی ز هر باب ما را نسب است از خداوند عالی‌تر از این که راست انساب در بحر محیط عشق غرقیم مانند حباب و عین ما آب